ديباچهء مترجم از زمان خلفا تا سدهء دوازدهم ميلادى ميدان ديد غربيها - در راستاى خاور - از ديوارهاى غربى اورشليم فراتر نمىرفت . با لشكركشى تاتارها به باختر و جنگهاى صليبى ، ديوارى ، كه از ديرباز در مسير جاده‌هاى ابريشم و كهربا ميان آسيا و اروپا به‌وجود آمده بود فروريخت . باتمام خشونتى كه خاصيت و عادت اين جنگها بود و باتمام خونهايى كه ريخته شد و ويرانيهايى كه به بار آمد ، آسان مىتوان يك چيز مثبت را به حساب اين جنگها نوشت و آن را به رسميت شناخت : ديوار حائلى كه فروريخت و رفت‌وآمدهايى كه بين شرق و غرب به‌وجود آمد و فرهنگهايى كه فرصت همشناسى يافت و راههايى انسانى كه بين شرق و غرب با پاى آدمها و اسبها تنيده شد و سرانجام مغرب زمين و يا به عبارت ديگر « اورشليم غربى » دريافت ، كه در كنار دنياى مسيحى امپراتورى روم غربى و شرقى ، دنياى ديگرى هم از مسيحيت در آسيا قرار دارد . از اوايل سدهء اول ميلادى در ايران هم مردمى مسيحى به سر مىبردند و مراكز مهم مسيحىها گيلان ، خراسان ، فارس و افغانستان امروز بود . آشنايى با اين مسئله بود ، كه پاى اروپايىها را - ابتدا